ALAÇATI - SIĞACIK - KUŞADASI - BAFA GÖLÜ - PRİENE - DOĞANBEY - ŞİRİNCE - TİRE -BİRGİ - SARDES

Sonbahar tutkumun izine giderken düştüm Ege kıyılarına. Bağbozumlarının sonu gelmiş, incirler taze-kuru haliyle tezgahlardaki yerlerini almış, ayvalar iyice sarıya durmuş ve narlar dallarında çatlamaya başlamış. Her şey ve herkes tam istediğim, beklediğim gibi.

Yolumun başı ise Alaçatı. Son 3-4 yıldır sürekli hakkında yazılanları okuduğunuz, dergi ve hafta sonu eklerinde resimlerini gördüğünüz, damdan düşer gibi hayatınıza sokulmuş, entel sohbetlerin başrol oyuncusu olmuş - muhteşem Alaçatı. İlk kez görenlerin hayranlıktan bayıldığı, eski halini bilenlerin ise düş kırıklığı ve iç burukluğundan burnunu çektiği, eski halinden eser kalmamış Alaçatı. Aşağıdaki paragraf burayı ilk gördüğüm 1998 yılında yazılmıştı: (Yazının devamı…)

Elimize fırsat verseler… hadi deseler, zaman yolculuğuna çık, git gerilere, gidebildiğin yere kadar git, istediğin yıla kadar git deseler… asla bir engele ya da sona varamayacağınız ve insanlığın sonsuzuna kadar yolculuk yapacağınız bir yerleri aramaya başlarsanız eğer - aklınızda bulunsun yazdıklarım… dünyayı gezmedim, Afrika’yı ya da Uzakdoğuyu dolaşsam belki fikrimi değiştirebilirim ama tarihin kanıtlarına güvenerek diyebilirim ki Mezopotamya bu gezi için en uygun bölge… dünyamızın nüfusunun dörtte üçünün inanç kaynaklarının doğduğu ve yayıldığı yerler, bir zamanların bolluk ve bereket diyarları, cennet tasvirlerinin esin kaynağı, uygarlıklar, şehirler, kavimler, savaşlar, aşklar, tarih, tarih tarih… (Yazının devamı…)

Portekiz’e gelmeden önce tatilimle ilgili rotamı paylaştığım arkadaşlarımdan aldığım öğüt “mutlaka yakın civarlardaki kasabaları gezmelisin” şeklindeydi… ve dördüncü günü bitirdiğimiz halde hala adı sıkça telaffuz edilen Obedos’a zaman ayıramamış olmanın sıkıntısı hafiften yüreğimi daraltmaya başlamıştı… daha sırada Estoril, Cascais vardı ki biz daha ilk sıradakini bile halledememiştik… (Yazının devamı…)